Samochód na ramie: jak różni się od nadwozia samonośnego

Każdy samochód potrzebuje elementu, który przejmuje ciężar oraz przeciążenia powstające w czasie jazdy. W konstrukcji ramowej robi to rama, najczęściej w układzie drabinowym: dwie podłużnice połączone belkami poprzecznymi. W nadwoziu samonośnym podłużnice, progi, podłoga, błotniki i dach tworzą jedną całość, do której mocuje się zawieszenie.

Z tego wynika różnica w prowadzeniu. Auta osobowe z nadwoziem samonośnym są zwykle niższe, mają więcej miejsca w kabinie i pozwalają zaprojektować kontrolowane strefy zgniotu. Auta na ramie są wyższe, w zakrętach bardziej się kołyszą, ale rama dobrze znosi uderzenia i duże obciążenia.

Konstrukcję ramową stosuje się w samochodach ciężarowych, autobusach, dostawczych, terenowych i w niektórych ciężkich osobowych. Dobrze to widać na modelach z katalogu:

• Suzuki Jimny: producent opisuje trzyczęściową ramę nośną typu drabinowego, na której oparte są sztywne mosty napędowe;
• Toyota Hilux: według Toyoty nadwozie stoi na ramie podłużnicowej, wzmocnionej poprzecznymi łączeniami;
• Toyota Land Cruiser serii 250, którego sprzedaż ruszyła na początku 2024 r.: Toyota mówi o tradycyjnej ramie drabinowej, przeprojektowanej na platformie GA-F;
• Jeep Wrangler: skrzynkowa rama drabinowa i sztywne osie z przodu i z tyłu.

Nie każda terenówka zostaje przy ramie. Land Rover Defender przedstawiony we wrześniu 2019 r. ma aluminiowe nadwozie samonośne, choć wcześniejsze generacje budowano na ramie. Nowy model zachował stały napęd na cztery koła, reduktor i blokadę mechanizmu różnicowego, więc o możliwościach w terenie decyduje nie tylko rodzaj nośnej konstrukcji, lecz także napęd. Opis takich układów znajduje się w poradniku o napędzie 4x4.

Ogólne zestawienie typów nadwozi daje tekst o rodzajach nadwozia samochodu, a modele do jazdy w terenie zebrano w poradniku o samochodach terenowych.